Ik herinner me een van de spelen uit mijn kindertijd: politie en bandietje. Waarin de politie altijd de sterkste was en de grote held. Een ideale wereld.

Overlaatst hoorde ik mijn jongens bezig tijdens hun spel. nathan zei: “Manoa, gaan we politie en bandiet spelen en jij moet mij geld geven”. Het spel lijkt internationaal te zijn, maar de beleving van wie en hoe de politie is wordt toch heel anders ingevuld. Het is een feit dat corruptie hier hoogtij viert. Als je de straat opgaat, word je zeker weten vaak gestopt en om ‘cadeautjes’ verzocht van de officiële instanties. Dit gebeurt niet alleen naar buitenlanders toe, maar ook de malagasy worden uitgebuit. Chauffeurs van alles slag (bussen, taxi’s, bajaja’s, taxi-brousses,…) moeten allemaal onder de tafel betalen als ze geen miserie willen krijgen. Gezien de meeste voertuigen hier in erbarmelijke staat zijn, zou de politie namelijk iets kunnen en moeten doen (geen lichten om maar iets te noemen zijn geen uitzondering). Spijtig genoeg vullen ze liever hun zakken dan iets aan de onveiligheid te doen. En deze corruptie gaat nog verder. Ze werken samen met bandietenbendes om geld op te strijken enz.

Na de onlusten kort na de verkiezingen is er heel snel terug rust gekomen. En tegen mijn verwachtingen in, eerlijk is eerlijk, lijkt het dat de nieuwe president échte veranderingen wil doorvoeren. Een van de eerste dingen die hij aanpakt is de corruptie onder de politie. Verschillende hooggeplaatste mannen verdwenen al achter tralies en er is al heel veel veranderd. En Madagascar zou Madagascar niet zijn als daar geen reactie op volgde waar wij van achteroverslaan… de politie ging in staking! Corruptie zit zo diepgeworteld dat het blijkbaar een recht geworden is. Intussen zijn ze terug aan het werk en worden wij effectief niet meer gestopt. Ik hoop dus dat er werkelijk dingen gaan veranderen.

Gisteren kregen we bezoek in het center van twee enquêteurs door de staat gezonden. Ze kwamen de tevredenheid van onze vrouwen bevragen. In Madagascar heb je privé-gezondheidscentra en staatsziekenhuizen. De eerste zijn over het algemeen een stuk duurder, waardoor de overgrote meerderheid gedwongen naar staatsziekenhuizen moet gaan. Daar wordt medicatie echter onder de toonbank verkocht (terwijl het normaal gratis zou moeten zijn), moet er onder tafel betaald worden als je wilt dat er effectief naar je gekeken wordt én zijn de zorgen dan nog serieus ondermaats. Nu heeft de staat als doel genomen dit probleem aan te pakken. Mijn hoop groeit!!!

Met ons gaat het goed. Danielle heeft zich voor onbepaalde tijd teruggetrokken uit het center en zo is het een stuk drukker geworden voor mij maar ik geniet nog steeds van het werk dat ik hier kan doen. Ook Ando heeft het druk de laatste tijd. De kindjes hadden het er in het begin een beetje moeilijk mee, maar zijn het gewoon geworden. We proberen bewust tijd met hen door te brengen op de momenten dat we thuis zijn en dat helpt.

Eind dit jaar komen wij onze batterijen even herladen in België. Hiervoor zijn wij op zoek naar een tijdelijke woning (vanaf december). Moest iemand van jullie weet hebben van een mogelijkheid van tijdelijke huur, zouden we het op prijs stellen als je dit met ons zou willen delen: elkedhulst@hotmail.com

Fabienne… bedankt voor de aanmoedigingen ifv de blog… ik ben nooit een held geweest in het posten, maar nu was ’t inderdaad wel een beetje té lang geleden.